Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

ΚΚΕ 90 χρόνια χαφιεδισμού και Προδοσίας...

Τι έκανες στον πόλεμο Νικολάκη;

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο οδυνηρή εμπειρία στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού έθνους. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες άφησαν τα κόκαλά τους στα μέτωπα των μαχών μετά από μια άνιση μάχη με πανίσχυρους ιμπεριαλιστές. Ακολούθησε μια ολέθρια κατοχή, η οποία στοίχισε τη ζωή σε ακόμα περισσότερους Έλληνες. Πείνα, αρρώστιες και κακουχίες "θέριζαν" στην κυριολεξία τον ελληνικό λαό. Κι όμως αυτός ο λαός βρήκε το κουράγιο και τη δύναμη όχι μόνον ν' αντισταθεί, αλλά και να διεκδικήσει μόνος του την ελευθερία του.
Την εποχή εκείνη της πείνας, του θρήνου και του αίματος για τον ελληνικό λαό κάποιοι Έλληνες δεν υπέφεραν. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι λακέδες των ιμπεριαλιστών. Όλων των ιμπεριαλιστών. Οι γερμανόδουλοι δοσίλογοι είχαν βολευτεί στον κρατικό μηχανισμό και "ευημερούσαν" υπό την προστασία των ναζιστών. Οι αγγλόδουλοι δοσίλογοι "μαύριζαν" στις όχθες του Νείλου υπό την ευγενική χορηγία των προστατών τους. Όλοι οι μετέπειτα πρωταγωνιστές της μεταπολεμικής εποχής ανήκαν σ' αυτήν την συνομοταξία. Είτε ήταν δοσίλογοι, οι οποίοι υπό τη ναζιστική ευεργεσία απέκτησαν χοληστερίνη στην περίοδο της μεγάλης πείνας, είτε ήταν ηλιοκαμένοι παραθεριστές του Νείλου. Παπανδρέου, Καραμανλήδες, Βενιζέλοι, Παπάγοι, Ράλληδες, Πάγκαλοι και το κακό συναπάντημα την έβγαλαν "ζάχαρη" στην πιο οδυνηρή περίοδο της ελληνικής ιστορίας.
Αυτοί όμως δεν ήταν οι μόνοι. "Ζάχαρη" την έβγαλε εκείνη τη δύσκολη εποχή και ο επαγγελματίας "επαναστάτης" Ζαχαριάδης. Αυτός τον πόλεμο τον πέρασε στην κατασκήνωση του Νταχάου. Σε ειδική πτέρυγα με άλλους πολύτιμους για τους ιμπεριαλιστές παράγοντες. Σε πτέρυγα με μητροπολίτες, καθηγητές πανεπιστημίων και άλλων πολύτιμων για τους ιμπεριαλιστές ανθρώπων. Ο πιο αγράμματος ανάμεσα σε μορφωμένους αστούς. Το θαύμα των θαυμάτων απόλαυσε στο Νταχάου ο Ζαχαριάδης. Γύρω-γύρω πείνα και στην κατασκήνωση χοληστερίνη. Γύρω-γύρω θάνατος και στην κατασκήνωση ασφάλεια. Γύρω-γύρω "έβρεχε" βόμβες και οβίδες και στην κατασκήνωση "έβρεχε" σοκολάτες και τσιγάρα. Γύρω-γύρω έπεφταν δόντια από την πείνα και ο Νικολάκης τα έφτιαχνε με την κορυφαία γερμανική τεχνογνωσία.
Ο Νικολάκης δεν "μπόρεσε" να συμμετάσχει στην εθνική αντίσταση. Ήταν πολύ δειλός και πολύ τεμπέλης για ν' ανέβει στο βουνό. Ακόμα όμως κι αν το ήθελε, δεν θα αφηνόταν να το κάνει, γιατί ήταν πολύ πολύτιμος για τα μεταπολεμικά σχέδια των "αφεντικών" του. Εδώ όμως υπάρχει η εξής ιδιομορφία. Οι ανάγκες του Στάλιν επέβαλαν την προστασία του "αρχηγού", αλλά το κόμμα έπρεπε αναγκαστικά ν' ανέβει στο βουνό, γιατί αυτό επιθυμούσε ο Στάλιν.
Έπρεπε το κόμμα ν' ανέβει στο βουνό, για να παρασύρει τους Έλληνες στην αντίσταση, εφόσον η Σοβιετική Ένωση δεχόταν επίθεση και είχε ανάγκη αντιπερισπασμού. Για όσο διάστημα ο Χίτλερ δεν επιτίθονταν στη Σοβιετική Ένωση, οι ΚΚΕδες δεν ενδιαφέρονταν για την ελευθερία της Ελλάδας. Την κατάκτηση της πατρίδας τους τη θεωρούσαν ένα ασήμαντο ενδοκαπιταλιστικό πρόβλημα, το οποίο δεν τους αφορούσε. Η σημαία των ναζιστών κυμάτιζε στην Ακρόπολη και οι ΚΚΕδες έλεγαν μεταξύ τους ότι "είναι φίλοι μας οι Γερμανοί".
Έπρεπε να επιτεθούν οι Γερμανοί στη Σοβιετική Ένωση, για να γίνουν εχθροί τους. Μόλις δέχθηκε επίθεση η Σοβιετική Ένωση, βγήκαν στους δρόμους να παριστάνουν τους πατριώτες, για να παρασύρουν τον κόσμο στην αντίσταση. Να τον παρασύρουν, ώστε εν αγνοία του να βοηθήσει τα σοβιετικά αφεντικά. Στην κυριολεξία να τον παρασύρουν. Γι' αυτόν τον λόγο οι διεθνιστές ΚΚΕδες επινόησαν και τον τίτλο του ΕΑΜ με το συνθετικό "Εθνικό", το οποίο ήταν εχθρικό με την ιδεολογία τους. Αυτό ήταν εκ του πονηρού.
Ήταν σαν μια μουσουλμανική οργάνωση να καλούσε χριστιανούς σε "σταυροφορία", για να τους παρασύρει στον αγώνα. Ήταν σαν μια χριστιανική οργάνωση να καλούσε μουσουλμάνους σε "Τζιχάντ", για να τους παρασύρει στον αγώνα. Όση σχέση έχει ένας χριστιανός με την έννοια "Τζιχάντ" άλλη τόση έχει ένας ΚΚΕς με την έννοια "Εθνική Αντίσταση". Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι ήταν εκ του πονηρού η επινόηση των ΚΚΕδων του τίτλου ΕΑΜ.
Έστω κι έτσι παρέσυραν τον λαό στη μαζική αντίσταση, χωρίς όμως να έχουν λύσει όλα τα προβλήματά τους. Πώς θα ανέβει το κόμμα στο βουνό, όταν ο "αρχηγός" του δεν μπορούσε να το οδηγήσει; Όταν είναι αποδεδειγμένα πολύ κουτός, για ν' αναλάβει την ηγεσία τού ένοπλου αγώνα, πολύ δειλός, για ν' αντέξει την κριτική γενναίων συμπολεμιστών και πολύ τεμπέλης, για ν' αντέξει τις κακουχίες; Το πρόβλημα λύθηκε εύκολα. Ο Ζαχαριάδης δήθεν θα φυλακιζόταν, ώστε να υπάρχει αντικειμενική δυσκολία στη συμμετοχή του στην αντίσταση και για το κρίσιμο διάστημα την ηγεσία του κόμματος θα την αναλάμβανε κάποιος άλλος.
Σ' ό,τι αφορά το πρώτο, ήταν εύκολο να γίνει διαπραγμάτευση μεταξύ των εμπλεκομένων μερών. Ο Ζαχαριάδης, ως αρχηγός του ΚΚΕ, ήταν πολύτιμος για πολλούς και κανένας δεν θα αρνιόταν να τον προστατέψει, ακόμα κι αν μεταξύ των ιμπεριαλιστών υπήρχε σύγκρουση. Για τον Στάλιν και τους Αμερικανούς είδαμε ότι ήταν πολύτιμος και αυτό το αντιλαμβανόμαστε. Εξίσου πολύτιμος ήταν όμως και για τους ναζιστές, γιατί μπορούσαν, σε περίπτωση ήττας τους, να τον διαπραγματευτούν, γνωρίζοντας τη χρησιμότητά του στους αντιπάλους τους.
Όμως, το μεγάλο πρόβλημα ήταν άλλο. Ποιος θα ηγούταν του ΚΚΕ στη δύσκολη περίοδο; Αν αυτός ο άνθρωπος τα κατάφερνε στο βουνό, θα μπορούσε ν' απειλήσει τον Ζαχαριάδη και να τον γκρεμίσει από τον θρόνο του. Ήταν η μόνη περίοδος που ο Ζαχαριάδης θα έπρεπε να παραδώσει την αρχηγία σε άλλον. Αυτός ο άλλος θα έπρεπε να είναι αρκετά σκληρός, για ν' αντέξει στις κακουχίες του βουνού και αρκετά βλάκας, για να μην το εκμεταλλευτεί. Αυτός ο ηγέτης με τα ειδικά προσόντα για την ειδική αποστολή βρέθηκε και ήταν ο Σιάντος. Ήταν ο μόνος που δεν ενεργοποιούσε τα ένστικτα του Ζαχαριάδη. Ο μόνος που δεν έκανε την ανασφάλειά του εφιαλτική.
Ο Σιάντος ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πρόσωπο. Ενδιαφέρον από ανθρωπολογικής απόψεως. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν άτυχος, επειδή γεννήθηκε πολύ νωρίς. Αν υπήρχε σήμερα, θα ήταν διάσημος και πιθανόν πλούσιος. Διάσημος, εξαιτίας του National Geographic. Γιατί; Γιατί πιθανόν να ανήκει στο είδος Homo Erectus, το οποίο αποτελεί τον χαμένο "κρίκο" της ανθρώπινης εξέλιξης. Ο "κρίκος", που συνδέει τον Homo Sapiens με τους κοινούς Ουραγκοτάγκους. Τέσσερα χρόνια στο βουνό, δεν έμαθε να ξεχωρίζει το βουνό από τον κάμπο. Τέσσερα χρόνια "στρατηγός", δεν μπόρεσε να διαβάζει στρατιωτικούς χάρτες. Τέσσερα χρόνια ανάμεσα σε άπειρους ανθρώπους υπό συνθήκες συντροφικότητας, δεν έκανε ούτε έναν φίλο.
Αυτός ο άνθρωπος έκανε αποκλειστικά και μόνον ό,τι του είχαν πει να κάνει. Θα μπορούσε να είχε τελειώσει ο πόλεμος κι αυτός να μείνει στο βουνό, επειδή κάποιοι θα "ξεχνούσαν" να τον ειδοποιήσουν να κατέβει. Το μόνο πράγμα που έκανε αυτοβούλως, ήταν να μισεί θανάσιμα τον Άρη Βελουχιώτη. Μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό του. Ο κύριος ρόλος του ήταν να παρακολουθεί τα συμβαίνοντα στο βουνό και να δίνει πλήρη αναφορά στα αφεντικά του. Αυτά ακριβώς τα συμβαίνοντα στα βουνά της Ελλάδας ήταν που ανησυχούσαν τους πάντες. Γιατί; Γιατί θα μπορούσαν να κάνουν ανέφικτο τον μεταπολεμικό σχεδιασμό τους. Θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Η Ελλάδα ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, η οποία βρέθηκε υπό ναζιστική κατοχή και δεν "απελευθερώθηκε" από τους συμμάχους. Μόνη της απελευθερώθηκε. Ακόμα και στην εποχή της ναζιστικής παντοδυναμίας, το μεγαλύτερο μέρος της χώρας ήταν ελεύθερο. Γιατί; Γιατί είχε δημιουργήσει έναν θηριώδη ΕΛΑΣ ενός παλλαϊκού ΕΑΜ. Έναν ΕΛΑΣ, ο οποίος έφτασε σε σημείο να μπορεί ν' αναμετρηθεί σε τακτική μάχη με τον γερμανικό στρατό κατοχής.
Όταν λοιπόν στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη οι Αγγλοαμερικανοί πολεμούσαν τους ναζιστές, για να τους διώξουν από τις κτήσεις τους και αντιμετωπίζονταν από τους λαούς σαν απελευθε­ρωτές, στην Ελλάδα συνέβαιναν άλλα πράγματα. Στην Ελλάδα δεν συγκρούονταν οι ναζιστές με τους Αγγλοαμερικανούς "απελευθερωτές". Δεν μπήκαν οι "απελευθερωτές" στη χώρα ως φίλια προς τον λαό δύναμη απελευθέρωσης. Στην Ελλάδα οι ναζιστές διαπραγματεύονταν με τον ΕΛΑΣ, για να μπορέσουν να εγκαταλείψουν τη χώρα, χωρίς να υποστούν συντριβή. Να γλιτώ­σουν το μακελειό παρακαλούσαν. Ως εκ τούτου οι Αγγλοαμερικανοί δεν μπορούσαν να μπουν στην Ελλάδα ως φίλια δύναμη. Δεν είχαν την ευκαιρία να "πουλήσουν" στον ελληνικό λαό απελευθέρωση και "σωτηρία".
Ο ΕΛΑΣ δέσποζε σε όλη τη χώρα και όλα έδειχναν ότι δεν θα άφηνε τους Γερμανούς να φύγουν χωρίς θρήνο. Ήταν αποφασισμένος να τους τιμωρήσει για τα εγκλήματά τους. Το χειρότερο όμως ήταν άλλο. Δεν έδειχνε την πρόθεση ν' ανοίξει την "πόρτα" στους Αγγλοαμερικανούς να μπουν. Δεν υπήρχε λόγος σε μια απελευθερωμένη χώρα να μπουν ξένες "απελευθερωτικές" στρατιωτικές δυνάμεις. Σ' αυτό το σημείο βρισκόταν ο πανικός, γιατί αυτές οι δυνάμεις ήταν απαραίτητες, για να εδραιώσουν τον μεταπολεμικό σχεδιασμό. Οι παραθεριστές του Νείλου βρίσκονταν με τις βαλίτσες στο χέρι έξω από μια πατρίδα, η οποία αρνιόταν να τους δεχθεί σαν "απελευθερωτές". Ακόμα λίγο να κάθονταν στον Νείλο και θα μαύριζαν πιο πολύ από τους Φελάχους.
Αυτός όμως ο ΕΛΑΣ δεν ήταν "ορφανός". Είχε έναν ηγέτη. Έναν λαμπερό, ευφυή και δημοφιλή ηγέτη. Τον περίφημο Άρη. Ο Άρης ήταν ένας διαγραμμένος ΚΚΕς και με τη δόξα που απέκτησε κατά τη διάρκεια της αντίστασης ήταν ρυθμιστικός παράγοντας των εξελίξεων. Ο Άρης θα μπορούσε ν' αποφασίσει πράγματα, τα οποία δεν συνέφεραν τους ιμπεριαλιστές. Θα μπορούσε ν' αποφασίσει να "λιανίσει" τον υποχωρούντα και πανικοβλημένο γερμανικό στρατό. Θα μπορούσε ν' αποφασίσει να "λιώσει" τους δοσίλογους συνεργάτες των Γερμανών. Θα μπορούσε τέλος ν' αποφασίσει να κλείσει για πάντα την "πόρτα" στους απόντες αγγλόδουλους.
Αν δηλαδή ο Άρης δεν ελεγχόταν, υπήρχε κίνδυνος για τους ιμπεριαλιστές. Ό,τι συμφωνία κι αν έκαναν μεταξύ τους, ο Άρης μπορούσε να την ακυρώσει. Συμφώνησε ο Στάλιν με τον Τσόρτσιλ να παραδώσει την Ελλάδα στους Άγγλους; Δεν είχε νόημα η συμφωνία, αν δεν συμφωνούσε ο Άρης. Ο ΕΛΑΣ ήταν αρκετά εξοπλισμένος και με πανελλήνια διασπορά, ώστε να μην αφήσει τους Άγγλους να επανέλθουν στην Ελλάδα. Συμφώνησε ο Στάλιν με τον Τσόρτσιλ να δρομολογήσουν εμφύλιο πόλεμο; Δεν είχε νόημα, αν ο Άρης δεν συμφωνούσε. Ο εμφύλιος είναι όπως ένας χορός. Απαιτεί δύο, για να έρθει εις πέρας. Πώς θα γινόταν εμφύλιος, όταν εκείνη την εποχή εθνικός στρατός δεν υπήρχε και τα πάντα τα έλεγχε ο ΕΛΑΣ; Εμφύλιος μεταξύ του λαού και μερικών χιλιάδων δοσίλογων και ταγματασφαλιτών δεν γίνεται. Συμφώνησε ο Στάλιν με τον Τσόρτσιλ να διατηρήσουν το φασιστικό κατεστημένο της χώρας, επειδή τους βόλευε; Δε είχε νόημα, αν ο Άρης δεν συμφωνούσε. Μια "βόλτα" του ΕΑΜ στην Αθήνα και οι γερμανοτσολιάδες θα διακοσμούσαν τις κολώνες του τραμ.
Εχθρός των πάντων έγινε ο Άρης. Στόχος των πάντων έγινε ο Άρης. Εκείνη την εποχή αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν εναντίον του το μεγάλο τους "όπλο". Το "όπλο", που είχαν αποθηκευμένο στο Νταχάου. Τον Νικολάκη. Αποστολή του Νικολάκη ήταν να εξοντώσει τον Βελουχιώτη, να ανακτήσει τον απόλυτο έλεγχο του ΚΚΕ, ώστε ν' αναγνωρίσει την εξουσία των "παραθεριστών" και στη συνέχεια να "καπελώσει" το ΕΑΜ, ώστε να το διχάσει και να οδηγήσει τους Έλληνες στον εμφύλιο. Το τελευταίο ήταν εύκολο να γίνει. Αν κατάφερνε να ταυτίσει το ΕΑΜ των Ελλήνων πατριωτών με το ΚΚΕ των "τρωκτικών" και των ρωσώδουλων, ήταν εύκολο να δρομολογηθούν οι συνθήκες του εμφυλίου. Αν διχαζόταν ο ένοπλος κόσμος του ΕΑΜ, ήταν εύκολο το εμφύλιο μακελειό. Αυτό ήταν το ζητούμενο.
Οι "παραθεριστές", με την εκ Μόσχας επιβεβλημένη πολιτική στάση του ΚΚΕ, θα νομιμοποιούνταν σαν δημοκράτες και με τη χρήση του κρατικού μηχανισμού θα δημιουργούσαν τον έναν πόλο της σύγκρουσης. Στη συνέχεια ο Νικολάκης από απέναντι θα παρίστανε τον επα­να­στάτη, δημιουργώντας τον άλλο πόλο. Ο λαός, μέσα από συνθήκες τυφλής και προβοκατό­ρικης βίας από τις δύο ένοπλες πλευρές, θα διχάζονταν και μέσα στο χάος θα προκαλούνταν σύγκρουση της κλίμακας που βόλευε τους ιμπεριαλιστές.
Οι οδυνηρές συνέπειες αυτής της σύγκρουσης ήταν το μοναδικό ζητούμενο του εμφυλίου. Μοναδικός στόχος του εμφυλίου ήταν η "αιμορραγία" του ελληνικού λαού. Τίποτε άλλο. Ο ελληνικός εμφύλιος είχε ως αποκλειστικό στόχο απλά να εξουθενωθεί πλήρως ο ελληνικός λαός, ώστε να μην αντιδρά στον ιμπεριαλισμό των Άγγλων. Να μην έχει δυνάμεις και κουράγιο να αντιδρά στην εξουσία των ντόπιων δούλων τους. Να μην αντιδρά στους ίδιους φασίστες, που τον πρόδωσαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και θα τον ξαναπρόδιδαν μετά από αυτόν. Ο εμφύλιος έγινε, για να "σωθούν" όλοι οι δοσίλογοι των Γερμανών και οι δούλοι των Άγγλων στην Ελλάδα.
Από τη στιγμή που ο Στάλιν είχε συμφωνήσει με τους Άγγλους και τους Αμερικανούς στο μοίρασμα του κόσμου και άρα στο να παραμείνει η Ελλάδα στη "σφαίρα" επιρροής της Δύσης, έπρεπε να εξυπηρετήσει τον σχεδιασμό. Να τον εξυπηρετήσει με όλα τα όργανα που διέθετε στην Ελλάδα και άρα το ΚΚΕ. Του χάριζαν Πολωνίες, Τσεχοσλοβακίες, Ουγγαρίες, με προϋπόθεση την "αντιπαροχή" της Ελλάδας. Τι θα έκανε; Του χάριζαν τη μισή Ευρώπη και θα διεκδικούσε το βαλκανικό "οικόπεδο"; Από εκεί και πέρα τα πάντα ήταν θέμα διαδικασιών. Αυτός θα έκανε ό,τι του ζητούσαν οι Άγγλοι, προκειμένου να το αποκτήσουν. Δεν αρκούσε η βούλησή του για την παράδοση της Ελλάδας, γιατί ποτέ δεν του ανήκε.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο ελληνικός λαός αντιδρούσε στους Άγγλους. Δεν τους ήθελε και μαζί μ' αυτούς δεν ήθελε και τους δούλους τους. Άρα έπρεπε οι συνέταιροι-εργολάβοι του νέου κόσμου να "ισοπεδώσουν" το οικόπεδο. Έπρεπε να εξουθενώσουν αυτόν που αντιδρούσε στον σχεδιασμό τους και ήταν ο ιδιοκτήτης του και άρα ο ελληνικός λαός. Σ' αυτόν τον στόχο μπορούσε να τους εξυπηρετήσει ο Στάλιν και εκεί τους εξυπηρέτησε. Τα κοινά τους συμφέροντα τους έκαναν να λειτουργούν ως κοινοί αλήτες του δρόμου. Ο Στάλιν μέσω ΚΚΕ θα έπιανε τα "χέρια" των Ελλήνων και ο Τσόρτσιλ μέσω των δοσίλογων θα τους "γρονθοκοπούσε" μέχρι θανάτου.
Γι' αυτόν τον λόγο έγινε ο εμφύλιος και όχι γιατί υπήρχε το κομμουνιστικό "όραμα". Ένας κατά παραγγελία εμφύλιος με προαποφασισμένο αποτέλεσμα. Ο πιο άδικος και αναίτιος εμφύλιος στην ιστορία του κόσμου. Οι μόνοι που γνώριζαν τι πραγματικά συμβαίνει ήταν οι χαφιέδες και οι δούλοι των ξένων, είτε αυτοί οι ξένοι ήταν Άγγλοι είτε Ρώσοι. Όλοι οι άλλοι ούτε καν υποπτεύονταν τι συνέβαινε. Στην πραγματικότητα οι δημοκράτες αλληλοσπαράσσονταν μεταξύ τους υπό την καθοδήγηση των δοσίλογων και των ΚΚΕδων.
Αυτό ήταν το κόλπο της Μπάμπουσκας. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Αν το ΕΑΜ ήταν το σύνολο του ελληνικού λαού, που αντιστεκόταν στους Γερμανούς κατακτητές και άρα η μεγάλη "Μπάμπουσκα", στο εσωτερικό της υπήρχε η πολύ μικρότερη "Μπάμπουσκα" του ΚΚΕ. Μια "Μπάμπουσκα", αυτόνομη, μικρή και μυστικοπαθής, η οποία έπαιρνε κατ’ ευθείαν εντολές από τη Μόσχα και συνεννοούνταν κρυφά με τους δοσίλογους.
Εκείνη η μικρή "Μπάμπουσκα" εκμεταλλεύτηκε τη στρατηγική της θέση μέσα στο ΕΑΜ και το οδήγησε στα χέρια των εχθρών του. Το ΕΑΜ, το οποίο αντιπαθούσε τους ιμπεριαλιστές, οδηγήθηκε από το ΚΚΕ στα χέρια τους. Με υπογραφή του ΚΚΕ παραδόθηκε ο ελληνικός λαός στα χέρια των δοσίλογων. Απέκτησε "νόμιμη" κυβέρνηση, χωρίς καν να ερωτηθεί και βέβαια χωρίς να ψηφίσει. Στη συνέχεια το ΚΚΕ, ως δομή και άρα ως μικρή "Μπάμπουσκα", διαχωρίστηκε από το ΕΑΜ, για να "επιστρέψει" και μέσα στο χάος να διεκδικήσει και πάλι μέρος του ΕΑΜ. Αντέδρασε στην κυβέρνηση, την οποία το ίδιο είχε νομιμοποιήσει με την υπογραφή του και παρίστανε τον "επαναστάτη".
Αυτό ήταν το κόλπο. Το ΚΚΕ παρέδωσε αυθαίρετα και καταστατικά παράνομα τη "Μπάμπουσκα" στους δοσίλογους, για να την ξαναδιεκδικήσει. Γιατί; Για να τη "σπάσει". Δεν "έσπαζε" διαφορετικά το ενιαίο μέτωπο των Ελλήνων, το οποίο δεν βόλευε ούτε τους δοσίλογους ούτε το ΚΚΕ. Την παρέδωσε στα "χέρια" των ιμπεριαλιστών, για να μπορεί στη συνέχεια να βάλει και τα δικά του "χέρια" και να την τραβούν μέχρι να τη "σπάσουν". Ο ένας έπιασε τη μία άκρη και ο άλλος την άλλη και κατόπιν τραβούσαν ο καθένας προς το μέρος του, παριστάνοντας τους εχθρούς. Με αυτόν τον έξυπνο τρόπο, αυτό, το οποίο δεν ανήκε σε κανέναν από τους δύο, βρέθηκε στα χέρια τους.
Απλά πράγματα. Το ΚΚΕ βοήθησε τους δοσίλογους να πάρουν μέρος του ΕΑΜ και βοηθήθηκε από αυτούς να πάρει για λογαριασμό του αυτό το οποίο θα απέμενε. Αρκούσε μια υπογραφή από τον πρώτο και μερικές σφαίρες στα Δεκεμβριανά από τους δεύτερους. Οι πρώτοι μπήκαν επικεφαλείς της δράσης και οι δεύτεροι επικεφαλείς της αντίδρασης. Τόσο οι μεν όσο και οι δε, ενώ δεν αντιπροσώπευαν σχεδόν κανέναν, βρέθηκαν ξαφνικά επικεφαλείς δύο μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού.
Αυτά τα κομμάτια του διχασμένου ΕΑΜ, το οποίο αντιπροσώπευε το όλον, αλληλο­σπαράχθηκαν μεταξύ τους στον εμφύλιο. Από την πλευρά του ΚΚΕ την πρώτη φάση του κόλπου την έπαιξε ο Σιάντος και τη δεύτερη φάση την έπαιξε ο Ζαχαριάδης. Ο πρώτος χρεώθηκε την προδοσία να παραδώσει το ΕΑΜ και ο δεύτερος την προβοκάτσια να το ξαναδιεκδικήσει. Ο πρώτος παρέδωσε τη μία "άκρη" του ΕΑΜ στους δοσίλογους και ο δεύτερος τραβούσε από την άλλη. Από την πλευρά των δοσίλογων την πρώτη φάση την έπαιξε ο Σκόμπι και τη δεύτερη ο δούλος του ο Παπανδρέου.
Από εκεί και πέρα ήταν όλα θέμα χρόνου να συμβούν. Πρώην ΕΑΜίτες συμπολεμιστές ήταν αυτοί οι οποίοι αλληλοσκοτώνονταν στα βουνά. Αυτοί, που μέχρι τότε πολεμούσαν από κοινού για την Ελλάδα και την ελευθερία, βρέθηκαν ο ένας "απέναντι" από τον άλλο να πολεμούν για κόμματα και ιδεολογίες. Όλοι εναντίον όλων, χωρίς στην πραγματικότητα να γνωρίζουν ποιος ήταν ο στόχος της σύγκρουσης. Δοσίλογοι και ΚΚΕδες ήταν αυτοί οι οποίοι κατεύθυναν τον λαό στον εμφύλιο, για να είναι σίγουροι ότι θα βγάλει τα "μάτια" του. Αυτός ο "στημένος" εμφύλιος θα μονιμοποιούσε τους αγγλόδουλους στην εξουσία του ελληνικού κράτους-Μπανανία και θα εξουθένωνε την αντίδραση του ελληνικού λαού. Οι ΚΚΕδες απλά θα έπαιρναν το "μεροκάματο" της επιβίωσης από τον Στάλιν, ο οποίος συνεργαζόταν με τους Άγγλους.
Το αποτέλεσμα του εμφυλίου δηλαδή ήταν προδιαγεγραμμένο και απλά θα τον άφηναν να εξελίσσεται μέχρι εκείνο το σημείο, που ο ελληνικός λαός θα έπεφτε στα "γόνατα" να ζητήσει έλεος από τους βασανιστές του. Ο ελληνικός λαός, που τους είχε εκνευρίσει θανάσιμα. Ο ελληνικός λαός, ο οποίος, παρασυρμένος από τον ενθουσιασμό του για τα αντιστασιακά επιτεύγματα του δικού του ΕΑΜ, είχε το "θράσος" να ζητήσει την ελευθερία του και να απειλήσει με βία τα "αφεντικά" του. Όλα τα "αφεντικά" του.
Ο Νικολάκης ήταν έτοιμος να τους εξυπηρετήσει όλους αυτούς. Ο εμφύλιος ήταν η εξυπηρέτηση που ήθελαν όλοι αυτοί και ο Νικολάκης ήταν έτοιμος να τους τον προσφέρει. Με καινούργια δόντια άψογης γερμανικής τεχνολογίας και με μερικά παραπανίσια κιλά από τις "κακουχίες" της κατασκήνωσης, δήλωσε παρών. Με εντολές κατ’ ευθείαν από τον Στάλιν καβάλησε το πρώτο καπιταλιστικό αμερικανικό αεροπλάνο που του διέθεσαν και ήρθε στην Ελλάδα ο αρχηγός των προλεταρίων. Ο πιο χλιδάτος ΚΚΕς της εποχής.
Πανηγύριζε ο Ριζοσπάστης. Στο φύλλο της 30ης Μαΐου του 1945 ανήγγειλε την άφιξη του "ήρωα". Πραγματικός ήρωας, εφόσον στην πολυτελή φυλακή του μπορούσε να τρώει όλο το φαγάκι του και να ενεργείται κανονικά. Ανακοινώθηκε βέβαια η άφιξή του στην Ελλάδα και όχι ο τρόπος άφιξης. Ο "ήρωας" είχε επιστρέψει στην Ελλάδα, αλλά δεν χρειαζόταν να μάθει και ο λαός ποιοι και με τι μέσον τον κουβάλησαν.
Επέστρεψε στην πλέον κατάλληλη ώρα. Ούτε νωρίτερα απ' ό,τι έπρεπε ούτε αργότερα. Την υποχρεωτική για τους ιμπεριαλιστές συμφωνία της Βάρκιζας τη χρεώθηκε ο Νεάντερταλ Σιάντος και άρα ο Ζαχαριάδης ήταν απαλλαγμένος από μια πιθανή αμφισβήτηση των ομοϊδεατών του κομμουνιστών για δειλία και προδοσία, στη μοναδική κατά τη γνώμη τους "ευκαιρία" για ένοπλη επανάσταση. Το ΚΚΕ με συνοπτικές διαδικασίες αναγνώρισε τους "παραθεριστές" σαν νόμιμους εκπροσώπους πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες δεν υπήρχαν. Απομόνωσε, στοχοποίησε και τελικά κατέδωσε τον Βελουχιώτη, ώστε να τον σκοτώσουν οι ταγματασφαλίτες και να "χρεωθούν" αυτοί τον θάνατό του.
Αυτό τους βόλευε όλους. Οι Δεξιοί χρεώνονταν τον θάνατο του Άρη και οι ΚΚΕδες μπορούσαν να "πιστωθούν" τη θυσία του, άσχετα αν οι ίδιοι ήταν αυτοί οι οποίοι τον "σκότωσαν" πολύ πριν τον πετύχουν οι σφαίρες των ταγματασφαλιτών. Αυτή η "πίστωση" χρειαζόταν στον Ζαχαριάδη, γιατί το ΕΑΜ θα γινόταν στόχος του. Ζωντανός ο Άρης ήταν ο μισητός και αντιδραστικός "μιζέριας". Ζωντανός δεν ανήκε στην "περιουσία" του ΚΚΕ, εφόσον ήταν διαγραμμένος από τις τάξεις του. Πεθαμένος όμως είχε τεράστια αξία. Πεθαμένος μπορούσε να γίνει ακόμα και "μάρτυρας" του ΚΚΕ. Πεθαμένος μπορούσε να γίνει το πιο λαμπερό περιουσιακό του "στοιχείο".
Αφού ο Νικολάκης "ξεφορτώθηκε" τον Άρη, στη συνέχεια μερίμνησε για τα του οίκου του, όπως έκανε πάντα. Αυτό ήταν κάτι που πάντα τον απασχολούσε. Σ' εκείνη την περίοδο της ανωμαλίας, μέσω των χαφιέδων του, προσπαθούσε να εξαφανίσει ό,τι τον ενοχλούσε. Δεν άφηνε κανέναν να επωφεληθεί της απουσίας του. Πολύ πριν ξεκινήσει για Ελλάδα —και μέσα από το Νταχάου— είχε δρομολογήσει τις εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό του κόμματος, ώστε να μην βρει αντίσταση στην επιστροφή του.
Τότε εξοντώθηκε και ο Μανώλης Μανωλέας, ο οποίος είχε την αφελή έμπνευση να νικήσει τον "αρχηγό" στις προπολεμικές εκλογές. Όσοι ΚΚΕδες, είτε επωφελούμενοι από την απουσία του είτε από την αδυναμία του Σιάντου να τους ελέγξει είτε παρασυρμένοι από τη λάμψη του Βελουχιώτη, είχαν τολμήσει να τον κρίνουν, "μυστηριωδώς" έχασαν τις ζωές τους. Η οργάνωση ΟΠΛΑ είχε αναλάβει, κατόπιν δικών του υποδείξεων, να "ξεφορτωθεί" τους αιρετικούς.
Ο Ζαχαριάδης είχε επιστρέψει στην Ελλάδα πιο ισχυρός από την περίοδο που είχε φύγει. Από εκεί και πέρα στόχος του ήταν να κηλιδώσει θανάσιμα την εικόνα του ΕΑΜ. Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα; Από την ιστορική εξέλιξη των γεγονότων. Το ΕΑΜ διέλυσε με επίσημη πράξη διάλυσης το 1945. Μια τυπική διαδικασία, εφόσον μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας και την αποχώρηση των Γερμανών έπαυε να έχει ισχύ η καταστατική του διακήρυξη.
Η διακήρυξη —η οποία του έδινε ρόλο και άρα δικαίωμα ύπαρξης μέχρι την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και τη διενέργεια εκλογών με στόχο την "επίλυση" του Πολιτειακού ζητήματος— έπαψε να έχει ισχύ, εφόσον έπαψε να έχει στόχους. Η απελευθέρωση και το δημοψήφισμα για το Πολιτειακό ζήτημα ήταν οι καταστατικοί του στόχοι, που του επέτρεπαν να λειτουργεί ως "μέτωπο". Αυτοί οι στόχοι επέτρεπαν σε όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως ιδεολογίας να συμμετέχουν σ' αυτό.
Από τη στιγμή που αυτοί οι στόχοι "επιτεύχθηκαν" —όπως επιτεύχθηκαν— δεν είχε νόημα ύπαρξης και άρα δυνατότητα επιβίωσης το ΕΑΜ. Ο Γερμανοί είχαν φύγει και το ΚΚΕ —κατ’ εντολή του Στάλιν— είχε παρακάμψει το δημοψήφισμα και είχε "λύσει" μόνο του το Πολιτειακό ζήτημα ερήμην του λαού. Εκμεταλλεύτηκαν οι ΚΚΕδες τις ηγετικές τους θέσεις στο πανεθνικό μέτωπο και το "καπέλωσαν". Με τη βοήθεια των Άγγλων πρόδωσαν τους χιλιάδες αγωνιστές, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους για να απελευθερωθεί η πατρίδα μας και να εξασφαλίσουν στον λαό το δικαίωμα να έχει "λόγο" για την επόμενη μέρα.
Ως εκ τούτου το ΕΑΜ ήταν ουσιαστικά διαλυμένο από τον Φεβρουάριο του 1945. Δεν είχε στόχο, που να δικαιολογεί την ύπαρξή του και βέβαια το καταστατικό του. Μέτωπο ήταν και όχι κόμμα. Πανεθνικό μέτωπο χωρίς ιδεολογία και όχι κόμμα με ιδεολογία. Μέτωπο όμως, χωρίς κοινούς για τους συμμετέχοντες στόχους, παύει να είναι μέτωπο. Το ουσιαστικό της διάλυσης έγινε και τυπικό, όταν το ΕΑΜ το διέλυσε και επισήμως ο καθ’ ύλην υπεύθυνος γι' αυτό και αυτός ήταν ο φυσικός του ηγέτης, ο Άρης Βελουχιώτης.
Από εκεί και πέρα οι εξελίξεις ήταν εξαιρετικά γρήγορες. Μέσα σε ελάχιστους μήνες όχι μόνον το ΕΑΜ δεν υπήρχε, αλλά δεν υπήρχε και ο ίδιος ο ηγέτης του. Ο Άρης ήταν από τα μέσα του Ιουνίου του 1945 νεκρός. Ο Άρης δεν υπήρχε σχεδόν ένα χρόνο πριν την έναρξη του εμφυλίου. Όμως, στο μικρό διάστημα από τη συμφωνία της Βάρκιζας έως τη θανάτωση του αρχηγού του, συνέβησαν πολύ καθοριστικά πράγματα.
Το ΕΑΜ και η πραγματική του ηγεσία ήρθαν σε ρήξη με το ΚΚΕ, το οποίο υπό τις "ευλογίες" των Άγγλων παρίστανε τη νόμιμη ηγεσία του ΕΑΜ. Που παρίστανε τη νόμιμη με την αναγνώριση των Άγγλων ηγεσία. Η ηγεσία δηλαδή της μεγάλης "Μπάμπουσκας" ήρθε σε ρήξη με την ηγεσία της μικρής "Μπάμπουσκας". Μια ρήξη σκληρή, εφόσον το ΚΚΕ υπό τις εντολές του Στάλιν έσερνε to EAM αυθαίρετα όπου συνέφερε τους Άγγλους. Γι' αυτόν το λόγο άλλωστε σ' εκείνο το διάστημα τον "προλετάριο" Σιάντο τον κουβαλούσαν με εγγλέζικες λιμουζίνες και τον προστάτευαν με αγγλική σωματοφυλακή. Ο δεύτερος πιο "χλιδάτος" ΚΚΕς της εποχής μετά τον "αεροπορικό" Ζαχαριάδη.
Όλα αυτά γίνονταν για έναν και μόνο σκοπό. Το ΚΚΕ μόνο του και αυθαίρετα θα υπέγραφε τη συμφωνία της Βάρκιζας για λογαριασμό του ΕΑΜ και γι' αυτόν τον λόγο ήρθε σε σύγκρουση με το ΕΑΜ. Το ΚΚΕ μόνο του αποφάσιζε αυτό, που το καταστατικό του ΕΑΜ προέβλεπε να το αποφασίσει ο λαός μέσω δημοψηφίσματος. Οι κομματικοί χαφιέδες υπό τον Σιάντο υπέγραψαν στο όνομα μιας οργάνωσης, η οποία είχε ως φυσικό της ηγέτη έναν πρώην κομμουνιστή και εκατοντάδες αντικομμουνιστές καπεταναίους.
Με την υπογραφή του ΚΚΕ παρακάμφθηκε όλο το καταστατικό του ΕΑΜ. Μόνο του το ΚΚΕ πήγε και "ψήφισε" για έναν ολόκληρο λαό, τον οποίο φυσικά δεν αντιπροσώπευε. Ο Σιάντος ήταν ο απόλυτα ισχυρότερος "megaψηφοφόρος" στην ελληνική ιστορία. "Ψήφισε" μόνος του για όλους τους Έλληνες και για όλα τα θέματα που τους αφορούσαν. Η "ψήφος" του όχι μόνον έδωσε αποτέλεσμα δημοψηφίσματος, αλλά "έβγαλε" και κυβέρνηση. Το ΚΚΕ έκανε πρωθυπουργό τον Παπανδρέου. Τον "διορισμένο" από τους Άγγλους πρωθυπουργό. Τον Παπανδρέου, που εκείνη τη στιγμή δεν αντιπροσώπευε ούτε έναν Έλληνα. Αυτό ήταν το έγκλημα του ΚΚΕ. Οι χαφιέδες, υπό την αγγλική προστασία, "καπέλωσαν" τους ήρωες.
Όλα αυτά όμως έγιναν πριν θανατωθεί ο Βελουχιώτης το 1945. Στα μέσα του Ιουνίου του ιδίου χρόνου δεν υπήρχε τίποτε. Ούτε το ΕΑΜ ούτε ο αρχηγός του. Το ΚΚΕ δεν έχει πλέον εμπόδια και αρχίζει και μεθοδεύει τον εμφύλιο κατ’ εντολή του Στάλιν. Με μοσχοβίτικες εντολές και λονδρέζικες λίρες αρχίζουν και "χτίζουν" την εθνική συμφορά. Με τη "σκιά" του ΕΑΜ να πλανάται σε όλη τη χώρα και με τον ηγέτη του νεκρό αρχίζουν τα "παιχνίδια" εις βάρος των Ελλήνων.
Σ' αυτό το διάστημα ήταν πολύτιμος ο Νικολάκης. Ο Νικολάκης θα αναλάμβανε τη δεύτερη φάση του κόλπου της "Μπάμπουσκας". Αυτός θα ήταν ο ηγέτης της ανεξαρτητοποιημένης και ορατής πλέον "Μπάμπουσκας" του ΚΚΕ, που θα δίχαζε τους Έλληνες, για να διεκδικήσει και πάλι μέρος του ΕΑΜ και να "κρυφτεί" μέσα σ' αυτό, ώστε να το κατευθύνει στον αλληλοσπαραγμό. Αυτός ήταν ο ρόλος του "λαμπρού" ηγέτη του ΚΚΕ. Να εξασφαλίσει στο μικρό και μισητό ΚΚΕ ένα μεγαλύτερο λαϊκό "κέλυφος", ώστε να μπορέσει να πραγματοποιηθεί εμφύλιος. Μόνο του το ΚΚΕ όχι εμφύλιο δεν μπορούσε να προκαλέσει, αλλά ούτε μια πλατεία δεν μπορούσε να γεμίσει.
Ο "βιασμός" του ΕΑΜ, που οδήγησε στον τεχνητό διχασμό της μεγάλης "Μπάμπουσκας", ξεκίνησε από τον ηγέτη του ΚΚΕ και το ίδιο το ΚΚΕ σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή, σε έναν πολύ συγκεκριμένο χώρο. Σε ποιο ΕΑΜ μίλησε ο Νικολάκης στο Παναθηναϊκό Στάδιο; Πρώην ΕΑΜίτες πατριώτες κάθε ιδεολογίας ήταν το ακροατήριό του και εκείνοι συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο για μια απλή επετειακή εκδήλωση μιας ιδιαίτερα λαμπερής και ηρωϊκής για τους Έλληνες περιόδου. Συγκεντρώθηκαν εκεί οι πάντες, για να τιμήσουν νεκρούς κι αγαπημένους. Συγκεντρώθηκαν οι πάντες και γι' αυτό εκεί υπήρχαν τα πάντα.
Κάτω από την απόλυτη κυριαρχία των ελληνικών εθνικών συμβόλων σ' εκείνη την εκδή­λωση υπήρχαν τα πάντα. Από ρώσικες σημαίες μέχρι βρετανικές και γαλλικές. Όσες φωτογραφίες κι αν δούμε εκείνης της εκδήλωσης, δεν βλέπουμε πουθενά κομμουνιστικά σύμβολα. Ακόμα και στις διαφημιστικές αφίσες της εκδήλωσης εκείνης δεν έβαλαν ούτε ίχνος κομμουνιστικών συμβόλων.
Γιατί δεν υπήρχαν τα κομμουνιστικά σύμβολα του ΚΚΕ; Γιατί δεν θα πήγαινε ο κόσμος σε μια τέτοια περίπτωση. Γιατί οι Έλληνες δεν ήταν κομμουνιστές. Γιατί οι ΕΑΜίτες δεν ήταν κομμουνιστές και ειδικά δεν ήταν ΚΚΕδες. Γιατί οι ΕΑΜίτες ήταν πατριώτες και τους ενοχλούσε η υποταγή του ΚΚΕ στη Μόσχα. Οι περισσότεροι από αυτούς χάρη στο ΚΚΕ ήταν αντικομμουνιστές. Οι ΕΑΜίτες σχεδόν στο σύνολό τους μισούσαν τους ΚΚΕδες, εφόσον τους είχαν ταυτίσει με τους χαφιέδες κομισάριους. Τους μισούσαν, όσο μισούσε ο ρώσικος λαός τους κομισάριους του Στάλιν.
Από τον αρχηγό Άρη μέχρι το τελευταίο χωριατόπαιδο του αγώνα, όλοι είχαν πρόβλημα μ' αυτούς, γιατί το αντικείμενο του δικού τους "αγώνα" ήταν ο χαφιεδισμός. Οι ΚΚΕδες δεν πολεμούσαν. Οι ΚΚΕδες περιφέρονταν ανάμεσα στους πολεμιστές με τα μπλοκάκια τους. Ας ψάξει κάποιος να βρει πού πολέμησε ο "καπετάνιος" Χαρίλαος. Αναγκαστικά τους ανέχονταν όλους αυτούς, προς χάρη του κοινού υποτίθεται αγώνα. Πολεμούσαν άφοβα στις πιο ανθρωποκτόνες μάχες και φοβούνταν περισσότερο τον χαφιέ του ΚΚΕ, που καθόταν στην ασφάλεια των μετόπισθεν, περιμένοντας να τους κρίνει. Μιλούσαν και γελούσαν οι πολεμιστές μεταξύ τους μέχρι να εμφανιστεί ο χαφιές και να βυθιστούν στη βουβαμάρα. Ο απόλυτος ορισμός της έκφρασης "'ολοι μαζί αντάμα και ο ψωριάρης χώρια".
Γι' αυτόν τον λόγο δεν χρησιμοποιήθηκαν κομμουνιστικά σύμβολα, προκειμένου να διοργανωθεί η μεγάλη εκδήλωση του ΕΑΜ στο Στάδιο. Σ' εκείνη τη μεγαλειώδη και παλλαϊκή εκδήλωση ο Νικολάκης ήταν ένας απλά καλεσμένος ανάμεσα σε πάρα πολλούς άλλους. Απλά απεύθυνε έναν χαιρετισμό, ως ο αρχηγός ενός κόμματος, το οποίο συμμετείχε στο ΕΑΜ. Ενός κόμματος, το οποίο ιδεολογικά μπορεί να έβρισκε αντίθετη τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αλλά που σ' εκείνη την περίοδο είχε συστρατευτεί σε έναν κοινό σκοπό. Όλοι "χωρούσαν" σε ένα "άχρωμο" ιδεολογικά πανεθνικό "μέτωπο" και άρα "χωρούσε" και το ΚΚΕ.
Ο αρχηγός του απεύθυνε έναν χαιρετισμό, που θα μπορούσε ν' απευθύνει ο κάθε παράγοντας, ο οποίος αντιπροσώπευε έναν θεσμικό ή άλλο φορέα, που, ακόμα κι αν δεν είχε συμμετάσχει στην αντίσταση, μπορούσε να τη "γιορτάζει". Από έναν φασίστα Αρχιεπίσκοπο μέχρι έναν γραφικό αρχηγό προσκόπων. Όλοι έχουν δικαίωμα να γιορτάζουν και να "χαιρετούν" σε μια παλλαϊκή φιέστα. Η προπαγάνδα όμως του ΚΚΕ και των αφεντικών του εμφάνισε εκείνη την εκδήλωση σαν εκδήλωση του ΚΚΕ. Εμφάνισε τον Νικολάκη σαν ηγέτη, που απευθυνόταν στους οπαδούς του, ενώ αυτό δεν συνέβαινε.
Από ευγένεια χειροκροτήθηκε ο αρχηγός του ΚΚΕ. Από την ευγένεια ενός μεγαλόψυχου και γενναίου πλήθους, που δεν είχε λόγο να μολύνει τη γιορτή του με μικροπρέπειες. Σε άλλη περίπτωση δεν είχε κανέναν λόγο ν' ακούσει τον Νικολάκη. Κανέναν απολύτως. Αν εκείνη η εκδήλωση γινόταν υπό τα σύμβολα του ΚΚΕ, απλά θα αποτύγχανε. Ήρωες των βουνών, που σακατεύτηκαν για την πατρίδα, δεν θα πήγαιναν να χειροκροτήσουν τον "φιλοξενούμενο" του Νταχάου και κραυγαλέα σχεδόν προδοτικά ρωσόδουλο Νικολάκη.
Οι δημοκράτες πατριώτες δεν είχαν λόγο να πάνε. Οι κτηματίες, οι αστοί και οι εργάτες, οι οποίοι συνέθεταν το πατριωτικό ΕΑΜ, δεν θα πήγαιναν στο Στάδιο να χειροκροτήσουν τον διορισμένο από τον Στάλιν αρχιπρολετάριο. Οι αποδεδειγμένα γενναίοι και με το αίμα της καρδιάς τους ελεύθεροι δεν θα πήγαιναν να χειροκροτήσουν το θλιβερό δουλικό του "πατερούλη". Αυτοί ήταν η κύρια μάζα του ΕΑΜ και όχι τα ολιγάριθμα "τρωκτικά" των υπογείων των πόλεων, που επικοινωνούσαν με τη Μόσχα.
Εξαιτίας όμως εκείνης της ΕΑΜικής εκδήλωσης, την οποία "καπέλωσε" το ΚΚΕ, ο Νικολάκης άρχισε τα παιχνίδια. Άρχισε να εμφανίζεται σαν αρχηγός του ΕΑΜ. Πανηγύριζε ο Ριζοσπάστης για τη μεγαλειώδη συγκέντρωση. Γιατί πανηγύριζε για μια παλλαϊκή συγκέντρωση, η οποία δεν τον αφορούσε; Για να την εμφανίσει σαν κομμουνιστική; Μήπως για να δώσει τη δυνατότητα στην εφημερίδα "Ακρόπολη" των δοσίλογων να κάνει το ίδιο;
Σε ποιο ΕΑΜ και με ποια ιδιότητα έδωσε εντολή ο Νικολάκης να "απέχει" από τις εκλογές του Μαρτίου του 1946; Έναν χρόνο μετά τη διάλυσή του. Υπήρχε ΕΑΜ τότε; Ήταν αρχηγός του ο Νικολάκης, ώστε να έχει το δικαίωμα να του δίνει εντολές; Ποιος πλήρωσε εκείνη την τεράστια "διαφημιστική" καμπάνια του ψευδοΕΑΜ; Σε ποια τυπογραφεία τυπώθηκαν εκείνα τα πολυτελή για τα δεδομένα της εποχής έντυπα;
Είναι προφανές ότι αυτοί οι οποίοι τα πλήρωσαν ήταν αυτοί που τους συνέφερε να τα πληρώσουν. Ξένοι, δοσίλογοι και μαυραγορίτες πλήρωσαν εκείνα τα έντυπα του ΚΚΕ. Τα "πονηρά" έντυπα, που πρότειναν την αποχή. Πώς αποδεικνύεται ότι ήταν πονηρά; Γιατί σε απόφαση του "αρχηγού" του ΚΚΕ τα διαφημιστικά έντυπα που πρότειναν την αποχή δεν είχαν πουθενά τα κομμουνιστικά σύμβολα; Αυτός που δίνει την "εντολή", δεν πρέπει να "υπογράφει" τα ενημερωτικά έντυπα;
Γιατί η "διαταγή" του Ζαχαριάδη προς το ΕΑΜ δεν συνοδευόταν από τα λογότυπα του ΚΚΕ; Ποιους συνέφερε σ' εκείνες τις εκλογές η αποχή του ΕΑΜ; Η αποχή του αχανούς ΕΑΜικού κόσμου, που είχε απέναντί του μερικούς τρομοκρατημένους δοσίλογους και μερικά λαμόγια του Νείλου; Ακόμα και η "σκιά" του διαλυμένου ΕΑΜ μπορούσε να κερδίσει σ' εκείνες τις εκλογές. Γιατί δεν αφέθηκε να τις διεκδικήσει; Γιατί δεν αφέθηκε να εκμεταλλευτεί το συντριπτικό του πλεονέκτημα, που ήταν ο όγκος του;
Όταν κάποιος είναι ισχυρός, δεν απεμπολεί τα όπλα του. Γιατί ο κόσμος του ΕΑΜ να μην πάει να ψηφίσει; Γιατί να μην πάει και με την ψήφο του να "ακυρώσει" την υπογραφή του Σιάντου, δίνοντας μια νόμιμη κυβέρνηση στους Έλληνες; Πώς αλλιώς θα έδειχναν την πραγματική τους δύναμη οι δημοκράτες, αν δεν το έκαναν στις εκλογές; Η πλειοψηφία της Βουλής θα ήταν επιλογές του ΕΑΜικού κόσμου. Οι μισοί καπετάνιοι του βουνού θα γίνονταν βουλευτές. Εκατό βουλευτές θα μπορούσε να πάρει αυτό που αντιπροσώπευε το ΕΑΜ, όπως ο ίδιος ο Νικολάκης εκτίμησε εκ των υστέρων.
Άνθρωποι, που με το αίμα τους απέδειξαν τον πατριωτισμό τους, θα γίνονταν βουλευτές. Η πιο τίμια, πατριωτική και γενναία Βουλή στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Άρα, γιατί προτάθηκε στο ΕΑΜ η αποχή; Για να νομιμοποιήσει σαν νικητές εκείνων των εκλογών τις μειοψηφίες; Να νομιμοποιήσει δηλαδή τα αφεντικά του Νικολάκη; Να τους εμφανίσει σαν νόμιμους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες, που θα μπορούσαν να πάρουν τις ολέθριες αποφάσεις;
Αυτός ήταν ο ρόλος του Νικολάκη. Γι' αυτόν τον λόγο βιάζονταν να τον στείλουν στην Ελλάδα και τον έστειλαν αεροπορικώς. Από τη στιγμή που κηλίδωσε το ΕΑΜ και δήθεν του έδωσε "γραμμή" για τις εκλογές, ήταν εύκολο να προκαλέσει τη σύγχυση στον λαό και να ταυτίσει το ΕΑΜ με ένα κομμουνιστικό μόρφωμα.
Με την αυθαιρεσία του το δίχασε, το οδήγησε σε πολυδιάσπαση και το εμφάνισε σαν όργανο του ΚΚΕ. Το εμφάνισε σαν την οργάνωση του Σιάντου. Το πιο λαμπερό συλλογικό επίτευγμα του ελληνικού λαού εμφανίστηκε σαν μια οργάνωση ενός homo erectus. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει η τελευταία πράξη του δράματος και άρα ο εμφύλιος. Ήταν θέμα χρόνου οι "νόμιμα" εκλεγμένοι άρχοντες να πάρουν "δημοκρατικά" την εξουσία και να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη του κρατικού μηχανισμού εις βάρος του λαού.
Με την "υπογραφή" του ΚΚΕ έγιναν "νόμιμοι" και στη συνέχεια με τα όπλα του ΚΚΕ απέκτησαν το "άλλοθι" να επιβάλουν τη "δημοκρατία". Έτσι ξεκίνησε ο εμφύλιος. Όλα "στημένα". Δοσίλογοι και ταγματασφαλίτες κρύφτηκαν πίσω από τον κρατικό μηχανισμό και απέκτησαν τη νομιμότητα για να τσακίσουν τους Έλληνες. Οι ΚΚΕδες εξυπηρετούσαν αυτήν την πολιτική. Ό,τι βόλευε την προπαγάνδα της σύγκρουσης, αυτοί το έκαναν.
Αυθαίρετα οικειοποιήθηκαν τον όρο ΕΑΜ και τον Άρη. ΕΑΜίτες λέει ήταν πολλοί από τους πολεμιστές του κομμουνιστικού "Δημοκρατικού Στρατού", υπονοώντας πράγματα. Υπονοώντας ότι ΕΑΜ και ΚΚΕ είχαν ειδική σχέση μεταξύ τους. Γιατί… οι πολεμιστές του εθνικού στρατού τι ήταν; ΕΑΜίτες δεν ήταν κι εκείνοι; Από τη στιγμή που στην προηγούμενη φάση της εθνικής πανστρατιάς οι πάντες ήταν ΕΑΜίτες, ευνόητο είναι ότι και στην επόμενη φάση του διχασμού οι ίδιοι άνθρωποι θα ήταν στα αντίπαλα στρατόπεδα.
Δεν έφυγαν από τη χώρα οι Έλληνες, για να πολεμήσουν μεταξύ τους οι δοσίλογοι με τους κομμουνιστές. Τους Έλληνες έβαλαν να σκοτωθούν μεταξύ τους και άρα τους ΕΑΜίτες. Οι φασίστες καί των δύο πλευρών απλά "ηγούνταν". Αυτήν την κοινή ΕΑΜική πραγματικότητα, που αφορούσε και τις δύο πλευρές, δεν την αντιμετώπισαν με τον ίδιο τρόπο. Η πλευρά του ΚΚΕ την αποδέχθηκε, για να καπηλευτεί το ΕΑΜ, ενώ η άλλη πλευρά δεν την αποδέχθηκε, για να το "κηλιδώσει" και να το δυσφημήσει. Το "χάρισε" στο ΚΚΕ, για να μπορεί να το διαβάλλει.
Δεν συνέφερε τους δοσίλογους να υπάρχει το πανεθνικό ΕΑΜ —και άρα η ιστορία του— γιατί αυτή η ιστορία τους εξέθετε. Σε μια τέτοια περίπτωση μαζί με το ΕΑΜ θα επιβίωναν μέσα στον χρόνο και οι στόχοι του, αλλά και οι εχθροί του και άρα και οι δοσίλογοι και άρα οι ίδιοι. Το ΕΑΜ τους δυσφημούσε ως προδότες, ενώ η σύγκρουση με το ΚΚΕ τους "διαφήμιζε" σαν "δημοκράτες". Αυτά τα δύο πράγματα συνδύασαν και εμφάνισαν ένα βολικό γι' αυτούς ΚΚΕδικο ΕΑΜ. "Χάρισαν" το ΕΑΜ στο ΚΚΕ και έκαναν τη δουλειά τους. Το αποτέλεσμα; Σύγχυση και παραπληροφόρηση. Ακόμα και σήμερα οι Έλληνες δεν γνωρίζουν την ιστορία τους. Εξήντα χρόνια μετά την κρίσιμη περίοδο και οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνον τα ψέματα της προπαγάνδας. Της προπαγάνδας καί των δύο πλευρών, που συνεταιρίστηκαν, για να μας βάλουν στον εμφύλιο.
Νομίζουν ότι το ΕΑΜ συμμετείχε στον εμφύλιο και "έσφαζε" με τα κονσερβοκούτια, ενώ το ΕΑΜ δεν υπήρχε καν στην εποχή του εμφυλίου. Κάθονται κι ακούνε τη Γραμματέα του ΚΚΕ να μιλάει για το ΕΑΜ, σαν να επρόκειτο για ένα παράρτημα του ΚΚΕ όμοιο με την ΚΝΕ, ενώ το ΚΚΕ ήταν αυτό που πρόδωσε το ΕΑΜ, ακριβώς επειδή δεν του ανήκε. Όλα αυτά έγιναν συνειδητά από τις δύο πλευρές, προκειμένου να βάλουν τους Έλληνες στον αδελφοκτόνο εμφύλιο. "Έχτισαν" την κατάσταση του διχασμού κι έτσι ξεκίνησε ο εμφύλιος. Τα ψέματα παρέσυραν τους Έλληνες και ο εφιάλτης έγινε αναπόφευκτος.
Από εκεί και πέρα, για τους ίδιους λόγους που δεν συμμετείχε ο Νικολάκης στον απελευθερωτικό αγώνα, δεν συμμετείχε και στον εμφύλιο. Ήταν πολύ δειλός, για να θέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο. Ήταν πολύ τεμπέλης και στο βουνό οι κομμουνιστές προβλεπόταν να τρέξουν πολύ για να σωθούν, σε έναν εκ των προτέρων χαμένο εμφύλιο. Προβλεπόταν επίσης πείνα, που θα τους ανάγκαζε να τρώνε και βελανίδια και τα made in Germany δόντια του Νικολάκη ήταν πολύ ακριβά, για να αφεθούν στη φθορά. Ταυτόχρονα ήταν πολύτιμος και για τη μεταπολεμική περίοδο και άρα ήταν αδύνατον τα αφεντικά του να τον αφήσουν να ρισκάρει τη ζωή του, ακόμα κι αν το ήθελε, που δεν το ήθελε.
Ο Νικολάκης και πάλι με συνοπτικές διαδικασίες "σώθηκε". Πάλι "ζάχαρη" την έβγαλε στην αυλή του Στάλιν, δικαιώνοντας και το όνομά του. Άρχοντας μεταξύ των "συντρόφων". Όταν οι σύντροφοι έτρεχαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να σωθούν, αυτός διάλεγε τα μαλακότερα στρώματα στη Μόσχα. Η παλιά παρανομία του αρχηγού, που έκανε παράνομο το κόμμα του, έγινε ακόμα πιο μεγάλη.
Ο ένας φόνος του "αρχηγού", που στην προπολεμική εποχή έσπρωχνε το ΚΚΕ στην παρανομία, με τον εμφύλιο έγινε εκατόμβη θυμάτων, που έκανε το ίδιο το ΚΚΕ εγκληματικό και άρα παράνομο. Ο Νικολάκης ήταν ευτυχής. Έλεγχε τους πάντες και τα πάντα. Εγκληματίας ο ίδιος, εγκληματίες οι σύντροφοί του και εγκληματικό το κόμμα του. Δεν είχε πλέον μόνον αυτός βουτηγμένα τα χέρια του στο αίμα, αλλά και το κόμμα του. Δεν ήταν μόνον αυτός παράνομος, αλλά και το κόμμα. Μπορούσε να εκβιάζει τους πάντες. Μπορούσε να είναι ηγέτης του ΚΚΕ εφ’ όρου ζωής.
Από εκεί και πέρα η συνεργασία με την Ασφάλεια ήταν τέλεια. Όποιος απειλούσε τον Νικολάκη, έπεφτε στα "νύχια" της Ασφάλειας. Όπως γινόταν σε όλη τη διάρκεια της αρχηγίας του. Όποιος ΚΚΕς είτε απειλούσε την πρωτοκαθεδρία του Νικολάκη είτε απειλούσε ν' αλλάξει το ίδιο το ΚΚΕ και να του δώσει μια πιο ευρωπαϊκή εικόνα και άρα να το κάνει πιο ανοικτό στην κοινωνία και στον κόσμο γενικότερα, ήταν εχθρός των πάντων και εξοντωνόταν.
Όπως εξοντώθηκε ο σύντροφος Μανωλέας, έτσι γινόταν και μεταπολεμικά. Ολόκληρο Βελουχιώτη καθάρισαν, θα είχαν πρόβλημα με τον Μπελογιάννη; Μόνον οι Σιάντηδες, οι Χαρίλαοι και οι Αλέκες θα μπορούσαν να είναι οι "άντ’ αυτού" ηγέτες του κόμματος. Οι φίρμες του National Geographic.
Με αυτό το συγκεκριμένο ζαχαριαδικό ΚΚΕ οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι φασίστες έλεγχαν ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Προστάτευαν το φανερό ΚΚΕ με τις φανερές αντεθνικές του πράξεις, για να απειλούν όλους τους υπόλοιπους. Είχαν εκπαιδεύσει ακόμα και τους πιο αγράμματους ασφαλίτες να το κάνουν αυτό. Κάθε φορά που άκουγαν κάποιον να λέει τα "μη πρέποντα" για το φασισταριό, πήγαιναν και του ψιθύριζαν στο αυτί ότι τον υποπτεύονταν ως "κρυπτοκομμουνιστή".
Τρομοκρατούσαν όλο τον κόσμο μ' αυτήν την πρακτική. Όπως κάνουν οι ανώμαλοι στα πάρκα, για να τρομάξουν τα αφελή παιδιά. "Μήπως είσαι κρυφοομοφυλόφιλος; Περπατάς παράξενα και η φωνή σου ακούγεται περίεργη". Αυτό έκαναν και οι ασφαλίτες. "Μήπως είσαι κομμουνιστής και δεν το ξέρεις κι εσύ ο ίδιος; Αυτά που λες ακούγονται παράξενα. Για συμμαζέψου".
Ποιος ξέρει πόσοι φουκαράδες δημοκράτες ίδρωσαν και μόνον στο άκουσμα του προβληματισμού του "χωροφύλαξ". Του αγράμματου και βίαιου "χωροφύλαξ". Του τενεκέ, που για τρεις κι εξήντα δεν γνώριζε ποιους εξυπηρετούσε. Στην Ελλάδα των ελαχίστων ΚΚΕδων "υπήρχαν" εκατομμύρια δυνάμει "κρυπτοκομμουνιστές", γιατί αυτό βόλευε την εξουσία στο σύνολό της. Προστάτευαν τους λίγους "φανεροΚΚΕδες" για να ελέγχουν έναν ολόκληρο λαό. Προστάτευαν τη μικρή "μαγιά", για να ελέγχουν το τεράστιο "ζυμάρι".
Αυτή ήταν η υπηρεσία του ΚΚΕ του Ζαχαριάδη προς το σύστημα. Αυτό το ΚΚΕ έφτασε στο απόγειο της αξίας του στη Χούντα. Η "καρέτα-καρέτα" της πολιτικής μας πανίδας. Άξιος ο μισθός του. Ό,τι δεν μπορούσαν να μάθουν οι ασφαλίτες με τις σφαλιάρες και τις κλωτσιές στα κρατητήρια, τα μάθαιναν για λογαριασμό τους οι οπαδοί του Ζαχαριάδη στους θαλάμους των φυλακών.
Ένα τσιγαράκι, λίγη συντροφικότητα και μάθαιναν ό,τι τους ενδιέφερε. Το παιχνίδι ήταν τέλειο. Το παιχνίδι των μπάτσων. Ο "κακός" χωροφύλαξ και ο "καλός" κομμουνιστής. Κανενός κόμματος τα στελέχη δεν έχουν μεγαλύτερο "συγγραφικό" έργο από τους ζαχαριαδικούς ΚΚΕδες. Αυτοί ήταν οι συγγραφείς όλων σχεδόν των φακέλων της κρατικής ασφάλειας.
Μ' αυτόν τον τρόπο έζησε τη ζωή του ο Νικολάκης. Δεν ήταν κτήνος. Θα τον αδικούσαμε, αν τον αποκαλούσαμε κτήνος. Ένα δειλό ανθρωπάκι ήταν, που υπηρετούσε όποιον του υποσχόταν "διάκριση" χωρίς κόπο και χωρίς ρίσκο. Μονίμως σερνόμενος, υπάκουος, έγκλειστος και φοβισμένος. Ένα σκουλήκι. Ένα σκουλήκι της λάσπης, που πέθανε με τον τρόπο που δικαιούνταν. Αυτοκτόνησε στη Σιβηρία και παρέμεινε μόνιμα στη λάσπη της αυλής των αφεντικών του.
Αυτός ο άνθρωπος έδωσε τα χαρακτηριστικά του στο κόμμα, το οποίο τον μιμούνταν σε όλες του τις συμπεριφορές. Μονίμως υπάκουο, μονίμως εγκλωβισμένο σε υπόγεια ή φυλακές και φοβισμένο. Ακόμα και σήμερα το ίδιο κάνει. "Σέρνεται" και αρνείται να εγκαταλείψει τις "λάσπες" της πεθαμένης Σοβιετικής Ένωσης. Όπως ο αρχηγός του.
Όμως, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ζαχαριάδη ήταν άλλο. Ο Ζαχαριάδης κατόρθωσε και έκανε το ΚΚΕ "προσαρμόσιμο" στα χαρακτηριστικά του εκάστοτε αρχηγού του. Κατόρθωσε και δημιούργησε εκείνη την ενιαία νοοτροπία στο κόμμα, που του επιτρέπει να λειτουργεί πάντα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του αρχηγού του. Του εκάστοτε αρχηγού του.

Πηγή: ΕΑΜ Β'

Δεν υπάρχουν σχόλια: